آینده و حال تلویزیون های سیاسی مستقل
(( و یک نظر سنجی ))
در حالی که افزایش روز افزون تعداد شبکه های فارسی زبان، مردم و خصوصا جوانان را به انتخاب بهترین و مفید ترین برنامه ها سوق داده است شماری از شبکه های فارسی زبان مستقل با ارائه برنامه هایی غیر حرفه ای و سطح پایین بینندگان را از خود می رانند. در این میان تلویزیون هایی نظیر کانال یک ، تلویزیون پارس و تصویر ایران که از جمله شبکه های مستقل سیاسی قابل دریافت در ایران هستند با وجود پوشش بسیار مناسب در ماهواره پربیننده هاتبرد تنها درصد بسیار کمی از بینندگان شبکه های ماهواره ای را به خود اختصاص داده اند. ادامه پخش برنامه های خسته کننده ، طولانی مدت و غیر حرفه ای در این شبکه ها و همزمان گسترش برنامه های حرفه ای نظیر تلویزیون فارسی صدای آمریکا به روند کاهش تعداد بینندگان شبکه های مستقل سیاسی شدت بخشیده است.
گرچه مدیران این شبکه ها به غیر حرفه ای بودن برنامه های خود اعتراف می کنند اما هر یک به بهانه های مختلف از ایجاد تحولی بنیادین در برنامه ها سر باز می زنند.
این در حالیست که سخنرانی طولانی مدت و تکراری مجریان مختلف هر روز به مدت 12 ساعت پایه و اساس این برنامه ها را تشکیل می دهند که نتنها فاقد تاثیر مثبت بر بینندگان بوده بلکه آنها را از تماشای این شبکه ها و حتی گاه توجه به اخبار و مسائل سیاسی روز دور می کنند.
حال سوال این است که با گسترش برنامه های حرفه ای دولتی نظیر تلویزیون فارسی صدای آمریکا و تلویزیون فارسی بی بی سی چه آینده ای در انتظار شبکه های سیاسی مستقل می باشد؟!
پاسخ این سوال را در نظر سنجی از شما و در بخش پیام ها جویا می شویم.
آینده و حال شبکه های سیاسی مستقل را چگونه می بینید. آیا بودن و یا نبودن این شبکه ها با فرمت و شکل کنونی تفاوت خواهد داشت؟
منتظر نظرات شما در بخش پیام ها هستیم
